اسب اصیل پارسي

توضیحات

دسته: مطالب

آخرین به روز رسانی چهارشنبه, 30 شهریور 1390 09:06

منتشر شده در یکشنبه, 06 شهریور 1390 16:56

نوشته شده توسط مجید صالح پور

بازدید: 192

گذشتهٔ این نژاد هنوز به درستی شناخته نشده‌است، ولی بی تردید این نژاد بسیار قدیمی است و از خاور میانه و نواحی دشتی و كوهستاني یا نیمه كوهستانی این منطقه ریشه گرفته‌است. طی تلاش ايرانيان از قبل از هخامنشیان در پرورش و اصلاح این نژاد، اسب‌های اصیلی به وجود آمدند که به خاطر چابکی و مقاومتشان مایه حیرت شدند اما بيشترين فعاليتهاي اصلاح این نژاد در زمان اشكانيان كه ساكن شمال شرق ايران بودند انجام شد و اشكانيان كه سواركاراني ماهر بودند پس از در دست گرفتن حكومت در ايران در250 ق.م اسب پارسي را به اسب تركمن ترجيح داده و به مرور زمان رو يه اصلاح و پرورش اين نژاد و مقاوم کردن آن آوردند.نژاد اسب‌های اصیل انگلیسی از آمیزش اسب‌های پارس و اسب‌های محلی (انگلیسی) ریشه می‌گیرد. خون این نژاد امروزه تقریباً در رگ‌های همهٔ نژادهای سبک وزن جاری ا ست قد این اسب‌ها بین ۱٫۴۵ تا ۱٫۵۵ متر است. آن‌ها می‌توانند هر رنگی داشته باشند ولی ابلق نیستند. رنگ مشکی نیز در آنان بسیار نادر است. موهای اسب پارس ابریشم مانند است. یکی از خصوصیات آن دمش است که بالا نگه داشته شده‌است (حتی به هنگام حرکت). از خوصوصیات دیگر آن سر کوچک و برجسته، گردن بلند و کمانی، کمر کوتاه، کپل بالا و افقی و پاهای محکم آن است. پوست اسب پارس نازك است، به طوری که رک‌های آن به خصوص در سر، مشخص هستند. پیشانی آن صاف است سوراخ‌های بینی آن باز می‌باشد. به علاوه، اسب پارس بر خلاف دیگر نژادها ۱۷ دنده و ۵ مهرهٔ کمری دارند (به جاب ۱۸ دنده و ۶ مهرهٔ کمری). اسب اصولا حيوانيست كه در آب و هواي سرد و خشك تكامل يافته و در مناطق بياباني همچون كويرهاي عربستان رشد نيافته است . اسب پارسي در زمان ابتداي حكومت ساسانيان 230 م ابتدا وارد عراق كنوني و سپس وارد يمن و عربستان شد.

• < قبلی
• بعدی >